Ćwiek, nitka, guzik

Nota: Zupa porzeczkowa, mleko z miodem i hejnał słyszany przez kamień.

— Ciii, jeszcze nie teraz — szepnął ktoś w ciemności, tak cichutko, że nawet kamienne ściany ledwie to usłyszały.

To była łyżka, uderzająca miarowo o brzeg glinianego garnka, w którym coś bulgotało powoli, cierpliwie, jakby samo nie miało ochoty się śpieszyć. Obok, na kocu w czerwoną kratę, leżała naparstek do góry dnem i kłębek sznurka, a przy nich — malutkie okulary, wyszczerbiona filiżanka i kawałek kredy, którym ktoś niedawno rysował na ścianie skaczącego zajączka. Głęboko we wzgórzu wawelskim, tam gdzie kamień trzyma chłód nawet w środku lata, mieszkał krasnoludek, który tej łyżki właśnie używał — i mruczał coś pod nosem, jak zawsze, kiedy się zamyślił.

Wtedy właśnie do jaskini zajrzała Lenka. Miała trzy lata, warkoczyk rozczochrany od zabawy na trawniku i w ręku ściskała pluszowego jeża, jakby to on ją tu przyprowadził, a nie odwrotnie.

— A ty kto? — zapytała, bardzo poważnie, tak jak pytają tylko trzylatki.

— Ćwiek, nitka, guzik — odpowiedział krasnoludek, nie podnosząc głowy znad garnka. — A ja tu gotuję zupę porzeczkową. Tylko brakuje mi śmietanki.

Lenka podeszła bliżej, ostrożnie, jakby kamienna podłoga mogła w każdej chwili skrzypnąć jak stara deska w kuchni babci. Nie skrzypnęła. Za to garnek bulgotał dalej, cicho i uparcie, a gdzieś wysoko, tak wysoko, że trzeba było zadrzeć głowę aż do sklepienia jaskini, dało się usłyszeć hejnał z wieży — cieniutki, jakby przefiltrowany przez metry kamienia.

— Bez śmietanki się nie da? — spytała Lenka, siadając na kocu obok naparstka.

— Da się. Trzeba tylko poczekać, aż mleko samo się zetnie od chłodu. Tu, we wzgórzu, jest zimno jak w spiżarni. Cierpliwość, mała, i mleko zrobi swoje.

I tak usiedli oboje przy garnku, krasnoludek ze swoją igłą, którą właśnie zszywał dziurę w rękawie, Lenka z jeżem na kolanach, a zupa gotowała się dalej, powoli, bez pośpiechu. Krasnoludek podsunął jej kubek ciepłego mleka z miodem i dmuchnął na nie najpierw sam, żeby sprawdzić, czy nie parzy.

— A skąd ty wiesz, że mleko się zetnie? — zapytała Lenka po chwili, oblizując usta z cmoknięciem, bo mleko było dobre, gęste, trochę słodkie.

— Bo liczę. Ćwiek, nitka, guzik — policzone, gotowe. Wszystko, co czeka swoje, w końcu się udaje.

Siedzieli tak długo, słuchając, jak garnek bulgocze coraz ciszej, jak gdzieś w głębi wzgórza kapie woda ze skały, chlup, chlup, w rytm własnego, powolnego zegara. Lenka oparła głowę o kolano krasnoludka, a ten, nie przerywając szycia, przysunął jej bliżej najlepszy kawałek koca, tam gdzie było najcieplej.

Kiedy w końcu zajrzał do garnka, mleko rzeczywiście się zcięło, gęste i białe jak trzeba.

— No proszę — mruknął cicho. — Ćwiek, nitka, guzik... policzone.

A z góry, przez grubą warstwę kamienia, dobiegł ostatni, cichutki dźwięk hejnału, zanim wieża na dobre zamilkła na noc.

Najlepiej ocenić samemu.