Bocian stał na jednej nodze w gnieździe na starej lipie i myślał: dlaczego chłopiec na dole trzyma konewkę, a nie leje z niej wody?
Staś stał przy grządce i patrzył w górę. Konewka w jego rękach była pełna po brzegi. Woda pachniała żelazem, tak jak zawsze pachnie woda ze studni. Chłopiec przestępował z nogi na nogę.
— Dzień dobry — powiedział w końcu, cicho, bo nad jeziorem wszyscy mówią cicho.
Bocian przekrzywił głowę.
— Hm, hm. Dzień dobry, młody człowieku — odpowiedział i strzelił dziobem, krótko, jak się kłania. Kle-kle.
Staś się uśmiechnął, ale zaraz spoważniał, bo w rękach miał zadanie. Babcia kazała podlać groszek, zanim słońce wejdzie wysoko. Groszek piął się po patyczkach wbitych w ziemię, cienkich jak ołówki. Chłopiec chciał to zrobić dobrze. Pierwszy raz sam, bez babci obok.
Bocian zleciał z lipy i usiadł na płocie, tuż przy grządce. Z bliska był większy, niż się wydawało z dołu. Pachniał mułem i rybami, i czymś jeszcze, co Staś nie umiał nazwać — może samym jeziorem.
— Hm, hm. Widziałem, jak to robi twoja babcia — powiedział bocian. — Konewkę przechyla się powoli. Nie od razu do końca.
Staś przechylił konewkę. Woda chlusnęła od razu, cała naraz, i zalała trzy sadzonki po same czubki.
— Ups — powiedział chłopiec.
Bocian zaklekotał, ale tak, jakby się śmiał do środka, bez głosu. Klekot brzmiał wesoło, choć Staś nie do końca wiedział, z czego.
— Hm. Może inaczej — powiedział bocian. — Trzymaj konewkę tak, jakbyś niósł pełny talerz zupy.
Staś spróbował jeszcze raz. Uniósł konewkę wyżej, niż trzeba, i strumień wody poleciał ponad grządką, prosto na but bociana.
Bocian spojrzał na swoją mokrą nogę. Podniósł ją z wody, potrząsnął, jakby otrzepywał but z kurzu.
— Hm, hm — powiedział tylko.
Staś zakrył usta ręką. Chciał przeprosić, ale śmiech był silniejszy niż przeprosiny.
— Nie szkodzi — dodał bocian. — Ja i tak lubię mieć mokre nogi.
Spróbowali jeszcze raz, i jeszcze raz. Za czwartym razem konewka nachyliła się wreszcie tak jak trzeba, powoli, cienką strużką, i woda spadła równo na ziemię przy korzeniach, ciemniejąc grządkę pasmami. Ale wtedy konewka była już prawie pusta.
— Trzeba iść po więcej — powiedział Staś, patrząc na dno konewki.
Do studni był kawałek drogi. Zamiast iść, usiedli oboje przy płocie — chłopiec na drewnianej ławce, bocian na jednej nodze obok. Nad łąką unosił się zapach skoszonej trawy, ktoś musiał kosić rano, gdy Staś jeszcze spał. Ten sam zapach mieszał się teraz z wodą ze studni, rozlaną po ziemi.
Czekali. Słońce przesuwało się powoli nad koronami drzew.
— Woda sama znajdzie drogę do korzeni — powiedział bocian. — Nie trzeba się spieszyć.
Siedzieli tak długo, że wróbel zdążył przysiąść na płocie, poćwierkać i odlecieć. Ziemia przy grządce ciemniała z wolna, wsiąkał w nią zapach mokrej ziemi, świeżo skopanej, mocniejszy niż zapach trawy.
Staś patrzył, jak wilgotna smuga rozlewa się między patyczkami, docierając tam, gdzie konewka nie sięgnęła.
— Samo doszło — powiedział cicho.
— Hm, hm — zgodził się bocian. — Czasem tak jest najlepiej.
Konewka stała teraz pusta, przechylona na bok przy grządce, z kroplą wody zawieszoną u dzióbka. Zapach mokrej ziemi trzymał się jeszcze długo w powietrzu, gdy słońce wspięło się już nad lipę.