Gołąb usiadł na parapecie i przekrzywił głowę. Kamień pod jego łapkami był jeszcze ciepły od popołudniowego słońca, choć słońce już schodziło niżej, robiąc się pomarańczowe jak skórka pieczonego jabłka.
Z okienka wikarówki, tego małego, pod samym murem, dobiegał cichy szurgot.
To Zosia. Siedziała na kamiennym stopniu, a przy niej, na złożonej w czworo chusteczce, grzało się coś maleńkiego.
— Popatrz — szepnęła Zosia, i podniosła do światła stary lampion.
Szkiełko było pękate, mosiądz pomatowiały. Zawiasik u drzwiczek skrzypiał, kiedy się je otwierało, cichutko, jak stare krzesło.
Smok Wawelski wysunął pyszczek z cienia framugi. Nie większy od imbryka, łuski miał w kolorze wygasłego ogniska.
— Skąd to masz — sapnął cicho, z lekką zadyszką, i między słowami puścił obłoczek pary.
— Znalazłam. W ubociu, za starą studnią.
Światło padało teraz ukosem, długie i miodowe, kładło się na trawie w wąskie pasy. Zosia postawiła lampion na kamieniu. Odsunęła go trochę. Przysunęła z powrotem, bliżej siebie.
Zawiasik zaskrzypiał znowu.
Smok przybliżył pazurek do drzwiczek, delikatnie, jakby dotykał płatka. Skrzypnęło jeszcze raz, głośniej.
— Trzeba by go oliwą — powiedział.
Poszedł po łapkowatym truskawkowym słoiczku, który Zosia trzymała na kamiennym murku od tygodnia, pusty już, tylko z odrobiną słodkiego zapachu na dnie. W środku nie było oliwy. Nie było nic.
Zosia spojrzała na lampion. Potem na smoka. Nie powiedziała nic.
Słońce zsunęło się jeszcze niżej, za wieżę, i światło zrobiło się gęstsze, bardziej rude, jak herbata z miodem. Kamienie muru złapały to światło i trzymały je chwilę, ciepłe pod dłonią.
Smok usiadł. Skrzydełka złożył jak dwie chusteczki.
— A może — powiedział cicho — niech skrzypi.
Zosia zamrugała.
— Niech skrzypi?
— Niech skrzypi. To jego głos.
Przebrał pazurkami w powietrzu, jakby grał na niewidzialnym pianinku, cichutko, bez pośpiechu. Zosia przesunęła się bliżej, oparła ramię o jego ciepły bok, gorący jak kamień z pieca.
Zapadał zmierzch. Wzgórze traciło kolory jeden po drugim: najpierw zieleń trawy, potem czerwień dachówek, wreszcie złoto muru, aż wszystko zrobiło się szare i miękkie, jak popiół.
Lampion stał między nimi, pusty w środku, bez świecy.
Nie trzeba było świecy.
Wystarczyło to gasnące, pomarańczowe światło, które wpadało jeszcze przez szparę w murze, cieniutkie jak nitka.
Zosia otworzyła drzwiczki lampionu. Skrzypnęły — kap, kap, jakby ktoś kapał wodą z dzbanka, cichutko, w rytmie oddechu. Zamknęła je znowu. Skrzypnęły ciszej.
— Śpiewa — szepnęła.
Smok złożył łapki na brzuchu i przymknął oczy do połowy.
Gołąb na parapecie schował głowę pod skrzydło.
Ostatni promyk światła przeszedł po mosiężnym boku lampionu, powoli, jak ślimak po liściu, i zgasł na samym brzegu szkiełka.
Zosia otuliła kolana chustką, tą samą, na której grzał się lampion.
Postawiła go na kamiennym stopniu, blisko murku, żeby nikt nie nastąpił.
Drzwiczki zostały uchylone, tak samo jak je zastali. Zawiasik już nie skrzypiał — może zmęczył się na wieczór, może tylko czekał na rano.
Mrok wpełzał na wzgórze cichutko, od dołu, jak woda wsiąkająca w piasek.
Lampion stał pusty, gotowy na świecę, którą ktoś kiedyś przyniesie.