Ostatnia rzecz, jaka pozostała Marysi do zrobienia tego wieczoru, to zawiązać sznurek na tylnym bagażniku roweru — bo przednie światełko, to maluńkie, okrągłe jak guzik, obluzowało się na starej ścieżce i trzeba je było przymocować na nowo, żeby nie zgubiło się gdzieś w trawie. Siedziała więc na Księżycowej Łące, tej płytkiej niecce, która, jak wiadomo, każdy dźwięk nosi łagodnie od jednego brzegu do drugiego, i mocowała się z supełkiem, który — trzeba to powiedzieć szczerze — miał własny upór, godny osiołka.
I właśnie kiedy paznokciem próbowała podnieść pętelkę sznurka, żeby przez nią przełożyć drugą, usłyszała coś: szszszszt, szszszszt, jakby ktoś przeciągał po trawie miotełką, tylko żywą i bardzo, bardzo zaciekawioną.
— A co to? A po co? A pokaż? — dobiegło zza najbliższych krzaków, zanim jeszcze zdążyła się obrócić, i zaraz potem, tak szybko, że aż zafurkotało powietrze, wypadł spomiędzy liści lisek, rudy jak wygasające ognisko, z głową przekrzywioną na bok, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
Marysia, muszę wam powiedzieć, nie krzyknęła. Tylko znieruchomiała z palcem na supełku, a lisek znieruchomiał o dwa kroki dalej, i tak stali chwilę, oboje trochę niepewni, kto właściwie powinien się przywitać pierwszy.
— Dobry wieczór — powiedziała w końcu Marysia, bo ktoś w domu ją nauczył, że tak wypada, nawet gdy się poznaje lisa.
— A ty co robisz? A co to za sznurek? A pokaż? — lisek już podskakiwał na miejsce, żeby zajrzeć bliżej, i nosem, tym czarnym, wilgotnym noskiem, dotknął gumowej rączki kierownicy, jakby chciał sprawdzić, czy jest jadalna.
— Naprawiam światełko. Odpadło mi na wydmie za sadem, tam gdzie piasek jest sypki, i teraz muszę je przywiązać, tylko ten węzeł nie chce się zrobić — westchnęła, a lisek natychmiast wsadził łapkę między pętelki, co, trzeba przyznać, wcale nie pomogło.
Próbowała jeszcze raz. Postawiła sznurek na bagażniku, odsunęła, przysunęła z powrotem, jakby to coś zmieniało — nie zmieniło. Supełek trzymał się z uporem, a łąka wokół szumiała cicho trawą, jak zawsze, kiedy nocny wiatr przechodzi przez nią od brzegu do brzegu niecki, unosząc ze sobą zapach rozgrzanej ziemi i czegoś słodkiego, może koniczyny.
— A mogę pomóc? A dasz? — zapytał lisek, i tym razem mówił trochę wolniej, jakby sam się zdziwił własną cierpliwością.
I tu zaczęła się ta wymiana, o której warto wam opowiedzieć, bo żadna ze stron nie dostała dokładnie tego, czego chciała, a obie skończyły zadowolone, co, zgodzicie się, zdarza się rzadziej, niż powinno. Lisek miał w pyszczku, jak się okazało, kawałek skórzanego rzemyczka, znaleziony gdzieś na uboczu łąki, tam gdzie nikt nie chodzi — cienki, wygładzony, w sam raz na węzeł, który nie odwiąże się przy pierwszym wyboju. Podał go Marysi, trzymając w pysku ostrożnie, jak coś cennego. Ona w zamian oddała mu supełek ze sznurka, ten sam, który jej nie wychodził — bo lisek, jak się okazało, uwielbiał rozplątywać supły, cierpliwie, zębami i łapką, dla samej przyjemności patrzenia, jak węzeł ustępuje.
Rzemyczek trzymał światełko lepiej niż jakikolwiek sznurek. Marysia sprawdziła, pociągając dwa razy — nie drgnęło.
Lisek usiadł w trawie z odzyskanym supłem między łapkami, rozplątując go teraz już bez pośpiechu, cichutko mrucząc coś do siebie, a łąka niosła ten szelest daleko, aż gdzieś tam, gdzie trawa robiła się rzadsza i ciemniejsza od nocy.