Skrzyp, plusk i cichy pyk

Nota: Gałąź na ścieżce, kałuża i sowa, która pamięta każdą historię lasu.

Siąpiło tego wieczoru tak drobno, że deszcz właściwie trudno było nazwać deszczem — raczej wilgotnym oddechem, który Prastara Puszcza wypuszczała powoli między drzewa, jedno westchnienie na minutę. To właśnie ta mżawka, muszę wam powiedzieć, wypędziła Jasia z domu, bo tata powiedział, że taki drobny deszczyk nikogo jeszcze nie przemoczył, najwyżej trochę ponadgryzał brzegi kaloszy.

Jaś szedł znajomą ścieżką do babcinej leszczyny, tam gdzie zawsze zbierał orzechy do kieszeni kurtki, i szedł sobie, i szedł, pachnąc deszczem i wilgotną korą, aż nagle ścieżka się skończyła. Nie skończyła się naprawdę — po prostu leżała na niej gałąź, gruba jak ramię dziadka, powalona przez wiatr, który hasał tu chyba dzień albo dwa wcześniej. A obok gałęzi, jakby na złość, rozlała się kałuża tak szeroka, że nawet największy chłopięcy krok nie miał szans jej przeskoczyć.

— Ojej — powiedział Jaś do nikogo konkretnego, bo nikogo konkretnego akurat nie było, chyba że liczyć wielką sowę, która siedziała na gałęzi tuż nad jego głową i przyglądała mu się jednym okiem, potem drugim, bardzo powoli, jakby czytała go od początku do końca.

— Ta ścieżka — odezwała się sowa, robiąc pauzę, jakby ważyła każde słowo na małej wadze — bywa czasami... niecierpliwa.

Jaś aż podskoczył, bo nie spodziewał się, że coś tak wielkiego i piórzastego potrafi mówić tak spokojnie, prawie szeptem. Popatrzył w górę, a sowa mrugnęła do niego powoli, jednym okiem, potem drugim, i chłopiec pomyślał, że to chyba najbardziej uprzejme mrugnięcie, jakie w życiu widział.

— Jestem Jaś — powiedział w końcu, trochę do kaloszy, trochę do sowy.

— A ja pamiętam każdą historię z tego lasu — odpowiedziała sowa. — Nawet tę, którą dopiero teraz zaczynamy.

Usiedli więc oboje przy tej niesfornej gałęzi, sowa na niskiej gałązce, Jaś na mokrym pieńku, i przez chwilę nic nie mówili, tylko słuchali, jak z góry, powoli, bardzo powoli, spływa jeden liść — muska po drodze sąsiednią gałązkę, potem drugą, aż w końcu, cichutko, ląduje na wilgotnej ziemi. Plusk zrobiła za to kałuża, kiedy Jaś, nie mogąc się powstrzymać, trącił ją czubkiem kalosza.

— Orzechy poczekają — powiedziała sowa bez pośpiechu. — Ale zapach, który tu czuję, prowadzi gdzie indziej.

Bo rzeczywiście, gdzieś zza gałęzi, zza kałuży, niosła się woń świeżo skopanej ziemi, taka sama jak w babcinym warzywniku, tylko mocniejsza, ciemniejsza, jakby ziemia właśnie się obudziła po deszczu. Jaś poszedł za tym zapachem, sowa poszybowała cicho nad nim z gałęzi na gałąź, i za chwilę odkryli grządkę dzikiego czosnku, całą polanę pachnącą ostro i zielono, o jakiej Jaś nawet nie wiedział, że istnieje.

Orzechów tego wieczoru nie było — zostały tam, gdzie zawsze, czekając cierpliwie na jutro, jak ciasto, które musi wyrosnąć swoim czasem. Za to Jaś niósł w kieszeni garść pachnących liści, a sowa leciała obok, blisko, jakby chciała powiedzieć, że dobrze się go słuchało od samego początku do samego końca.

— Ta gałąź — mruknęła w końcu, tuż przed tym, jak Jaś skręcił do domu — chyba jeszcze poleży. Ścieżki, wiesz, też lubią czasem odpocząć.

Jaś uśmiechnął się do siebie, poprawiając zamek kurtki, i pomyślał, że następnym razem przyniesie tej gałęzi kubek deszczu na powitanie.

Najlepiej ocenić samemu.